“Ik heb ontdekt dat het mogelijk is om van alles te genezen”.

“Ik heb ontdekt dat het mogelijk is om van alles te genezen”.

Iedereen zou deze ervaring die met het hart verbindt, moeten kunnen beleven.

In een moeilijke fase van mijn leven en in een complexe situatie van mijn bestaan, was het zeer moeilijk om verder te gaan.

Bij mijn aankomst op mijn eerste ayahuasca-retraite, wist ik niet goed wat ik aan het doen was. Ik had van een vriend over deze rituelen gehoord, ik had er veel over gelezen, documentaires gezien en het was duidelijk voor mij dat ik op een dag aan deze ervaring zou deelnemen.

Na 6 maanden nam ik de beslissing om deel te nemen aan mijn eerste retraite. Op de vraag « wat kom je hier doen? », antwoordde ik eenvoudigweg dat ik me in een complexe situatie van mijn bestaan bevond en dat het me veel moeite koste om vooruit te komen. Er hadden verschillende pijnlijke gebeurtenissen plaats gevonden, zowel op familiaal ( scheiding) als op professioneel (faillissement) vlak en dat had er toe geleid dat ik het vertrouwen dat ik voorheen had in mezelf, aan het verliezen was. Ik had het gevoel dat ik me in een labyrint zonder uitgang bevond. Ik zat ook in een gevecht met een verslaving die me helemaal niet hielp om de situatie te verhelderen.

Mijn ontmoeting met ayahuasca was prachtig, soms confronterend maar het uiteindelijke gevoel is er één van oneindige dankbaarheid. Ik heb ontdekt dat het mogelijk is om van alles te genezen en ik proefde, voor het eerst in mijn leven, een liefde met een unieke en universele smaak, waarvan het aroma nooit sterft en waarvan de bron niet stopt met te groeien… Ik realiseerde me hoeveel eenvoudiger het is – dan we ons ooit konden inbeelden – om komaf te maken met deze ongelukkige tendens van de mens om te geloven dat al die dingen die ons soms de indruk geven dat het leven niet rechtvaardig is en dat het ons oneindig overweldigt, uiteindelijk het resultaat zijn van alle wonden die nog steeds binnenin ons bloeden en niet verwerkt werden. Deze wonden worden uiteindelijk monsters die we denken overal te zien wanneer ze uiteindelijk vooral het gevolg zijn van een opeenhoping van slechte ingrediënten die we beetje bij beetje hebben toegevoegd aan het recept van ons eigen bestaan.

Toen ik er me van bewust werd dat ik de verantwoordelijke ben van mijn eigen lijden, was ik er ondersteboven van. Er me bewust van worden dat ik alles gesaboteerd had, dat deze “vreselijke en slechte” wereld in werkelijkheid niets meer was dan een innerlijke projectie en dat ik vanaf dan niemand meer dan mezelf verantwoordelijk kon stellen voor al die slechte gevoelens die in mij naar boven kwamen…

Toen gebeurde er iets fascinerends met mij. Ik was altijd een persoon die graag praatte, me graag toonde, graag de anderen deed lachen, graag in het middelpunt van de belangstelling stond… Mijn vroeger beroep onderhield en voedde ook dit deel van mij, van het personage dat ik had opgebouwd gedurende vele jaren maar die me nu nergens meer toe diende. Na 6 retraites van 3 of 4 dagen begon deze noodzaak tot babbelen stilletjes aan te verdwijnen. Ik heb steeds minder goesting om me te tonen; het heeft geen zin meer. En ik bereik progressief fijnere lagen van mijn zijn waarin het niet meer nodig is me te verrechtvaardigen, te argumenteren, te tonen, te verdedigen, vragen te stellen, te klagen, te doen lachen, met de stem te bedekken wat – in stilte – ons hart dient te zeggen. Met een gebaar, een glimlach, een uitademing, een openen en sluiten van de ogen, een stilte, een pauze, een luisteren, een bedanking…

Al de rest veranderde in actie, in beslissing. Ik koos voor een houding, een houding die vooruit gaat, die respecteert wie ik ben en die weet wat ik nodig heb. Een houding die me toelaat alle liefde te voelen die in mij en in alles rondom mij leeft, een houding die me toelaat te stoppen met uitstellen tot morgen wat ik vandaag reeds kan doen. Een houding die me voortstuwt tot wat ik voel dat belangrijk is. Een houding die me toelaat een inspiratie te zijn voor een gelijkaardige houding bij de personen die ik op mijn pad kruis en waarmee ik deze betere wereld aan het bouwen ben, elke dag, elke seconde, terwijl ik aandacht blijf besteden aan wat mijn hart voelt. Elke morgen als ik uit mijn bed kom, zeg ik mezelf: «ik doe vandaag al het mogelijke om gelukkig te zijn ». Op die manier probeer ik niet aan morgen te denken maar zoveel mogelijk aanwezig te zijn in dit magische moment van het leven waar alles is, waar er niets meer hoeft aan toegevoegd te worden, waar alles perfect is, waar het enige dat ontbreekt is om te zwijgen en te observeren, en uiteindelijk om te voelen….

Ik voel een diepe en oneindige dankbaarheid voor moeder Ayahuasca.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *